گروه هنری سایه

خزان

e-p-theatre — Mon, 19 Oct 2009 09:43:38 GMT

....اگر مرگ نبود دست ما در پی چیزی می گشت...

تسلیت

e-p-theatre — Tue, 22 Sep 2009 08:46:18 GMT

پرویز مشکاتیان به آستان جانان رفت ...

جشنواره تئاتر ماه و نمایش ماشه ...

e-p-theatre — Wed, 29 Jul 2009 05:23:18 GMT

به تازگی باخبر شدم که حوزه هنری اسامی نمایشنامه های پذیرفته شده در جشنواره را برای اطلاع عموم در سایت مرکز هنرهای نمایشی خودش قرار داده، به اتفاق آقای شهرام نوشیر به سایت سری زدیم، پس از کلی سلام و صلوات موفق شدیم صفحه نخست یا به اصطلاح home page این سایت فخیم و وزین را رویت کنیم، صفحه ای که به تدریج همچون جدولی رازآلود کامل شد، گوشه ای از تصویر صورتکی گریان و بعد نیمی از نام سایت و همینطور در ادامه....

القصه، دوباره سلام و صلوات گویان مساعی خود را به کار گرفتیم تا صفحه اخبار را ببینیم برای اینکه سرسام نگیرید و زودتر از سرعت مجازی این دنیای مجاز راحت شوید؛ این همه کوشش رسید به آنکه متن نمایشنامه ما مورد تایید قرار نگرفته، اما بعد از یکی دو روز تلفن همراه بنده به صدا در آمد و ما هم برای ارتباط به کلید سبز گوشی اشاره کردیم تا صدایی از آن سو گفت:

از دبیرخانه جشنواره ماه تماس می گیرم، متن شما « ماشه را خواهم کشید» به صورت مشروط پذیرفته شده و اوایل شهریورماه برای اولین بار ! بازبینی می شود.

بله «ماشه را خواهم کشید » که در پست قبل کمی از آن سخن رفت به مرحله تمرین رسید، قرار است از هفته آینده در پلاتوی تالار محراب شروع کنیم...

به تکاپوی نگاه یک نقاش...

e-p-theatre — Tue, 21 Jul 2009 13:41:18 GMT

برنامه های آینده‌ی گروه هنری سایه

e-p-theatre — Wed, 17 Jun 2009 15:37:18 GMT

1- اجرای نمایش " ماشه را خواهم کشید" نوشته‌ی رضا رزم که اقتباس وفادارانه‌ایست از داستان " در هزار تو " نوشته‌ی آلن رب گریه.

خلاصه دستان:

سربازی فرانسوی در جریان جنگ جهانی دوم مثل هزاران سرباز دیگر از میدان گریخته است، او چیزی ندارد که به خاطرش بجنگد، اما بدتر آنکه بیرون از جبهه هم چیز با ارزشی ندارد که به خاطرش زنده بماند... تنها جعبه‌ی موهومی که از یک سرباز مرده، باقی مانده و او تصمیم دارد به خانواده‌اش ،که نمی‌داند کیستند؟ آدرس‌شان چیست؟ و ... برساند. این جعبه به تدریج به سوال بعضی از مردم و اهالی این شهر مرزی بدل می‌گردد و...

اجرای نمایش " پشت کوه‌های بلند"

خلاصه داستان:

این نمایشنامه‌ی شاعرانه و فانتزی برای کودکان نوشته شده است. عزت الله الوندی نویسنده‌ی این نمایشنامه با نگاهی امروزی به اساطیر و داستان‌های کهن ایرانی کودکان امروز را با کمک سیمرغ به افسانه‌ها پیوند می‌زند و داستانی زیبا از رویارویی خیر و شر را بازگو می کند که این بار خیلی هم سیاه و سفید نیستند. آرش و پرنیان به همراه نازلی در کوچه مشغول بازی هستند که مثل همیشه بحث‌شان بالا می گیرد تا آرش از بازی دست می کشد و به گوشه‌ای می‌رود، در همین احوال سیمرغ به شکل افسانه‌ای به جریان نمایش پر می‌گشاید و بچه‌ها را برای نجات شب تاب‌ها از دست عنکبوت یاری می‌دهد و...

حس بصری، جهان مرئی، پرسش، هنرمند...

e-p-theatre — Sat, 09 May 2009 08:14:35 GMT

هربرت رید معتقد است: هنر همواره پرسشی زنده است که توسط حس بصری، از جهان مرئی پرسیده می شود و هنرمند فقط شخصی است که توانایی و علاقه آن را دارد که ادراک بصری خود را به صورتی مادی مبدل کند. نخستین بخش عمل ادراکی است و دومین بخش آن، بیانگرانه، اما در عمل ممکن نیست که بتوان این دو را از هم تفکیک کرد، هنرمند آنچه را ادراک می کند بیان می دارد، آنچه را که بیان می دارد، ادراک می کند.

(روش تجزیه و تحلیل آثار نقاشی مدرن/ گودرزی مرتضی/ عطایی/ ص ۱۲ / ۱۳۸۱)

نویسنده ای برای تمام فصول

e-p-theatre — Fri, 13 Feb 2009 17:28:18 GMT

چند وقت است در اندیشه نوشتن یک مقاله در مورد نقش ابراهیم مکی در توسعه تئاتر کشور هستم. اما بنا بر بهانه معروف امان اگر زمان رخصت دهد. به هر حال به این فکر افتادم تا در خلال این چند سطر به ضرورت مسئله بپردازم، شاید با این پیش مقاله کسی زودتر از نویسنده ی این سطور رخصت گرفت و قلم فرسود.
از پهنه جغرافیایی ایران که بگذریم به جغرافیای قومی و خرده فرهنگ ها و آداب و رسوم هر اقلیم می رسیم این گوناگونی همواره باعث شده بعضی از پدیده های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی نتوانند توسعه یکنواختی در تمامی مناطق کشور داشته باشند و به همین علت در پاره ای اوقات عدم توسعه ی پدیده ای خاص موجب کم رنگ شدن آن شده است چرا که نیروی انسانی و فکری کشور نیز کمتر به مسئله می پرداخته است.

داستان توسعه تئاتر هم کمابیش تابع این قانون است، اگر چگونگی توسعه تئاتر در دهه های سی، چهل و پنجاه هجری خورشیدی را مورد توجه قرار دهیم و اوضاع فرهنگی شهرستان های کشور را بررسی کنیم خوب می بینیم در آن دوره بسیاری از شهرهای ایران چیزی به نام تئاتر ندارند، آرام آرام و با حفظ اولویت در شهرهای بزرگتر سالن تئاتر ساخته می شود اما سالن یکی از شروط لازم برای توسعه است حال آنکه شرط اصلی انجام نمایش و حضور تماشاگر است. در کشاکش همین دهه ها ابراهیم مکی نگارش نمایشنامه های تک پرده ای که دارای وحدت های سه گانه اند و تعداد شخصیتهایشان نیز کم است را شروع می کند.

مردم یکی از شهرستانهای کم جمعیت را فرض کنید که سالن تئاتر دارندچیزکی هم از تئاتر می دانند و بعضی هاشان در مسافرتی که به پایتخت یا مرکز استان داشته اند موفق شده اند تئاتر ببینند، حالا این مردم می خواهند نمایش اجرا کنند، مشخص است اولین مشکل نمایشنامه است دومین مشکل تعداد هنرپیشه هاست و سوم به مسئله مهم طراحی صحنه، لباس، اکسسوار و دکور می رسند و مشکل دیگر مختلط بودن شخصیتهای نمایشی زن و مرد است که سی چهل سال پیش کاملاً مسئله بزرگی به نظر می رسیده است. نمایشنامه های ابراهیم مکی این مشکلات را از میان برمی دارد و شرایط را برای اجرا در کوچکترین شهرستانها فراهم می آورد.

این نمایشنامه ها با دستمایه های اجتماعی، فضایی ایرانی و ملموس و بدور از هر گونه پیچیدگی در ساختار و محتوا ، کار تحلیل را هم ساده تر می کند تا گروههای جوان و تازه کاربا مشکلات کمتری روبرو باشند، اما ابراهیم مکی به اینها بسنده نمی کند و با تالیف کتاب شناخت عوامل نمایش خدمات ارزنده ی خود به تئاتر کشور را کامل می کند.مطالب کتاب به گونه ای نوشته شده اند که برای ادراک مفاهیم نیاز چندانی به کتب دیگر وجود ندارد، به عنوان مثال بارها مطلبی را در کتابی خوانده ایم که در میان مثالهایش اشاره به منبعی دارد که کمتر در دسترس است و گاهی حتی ترجمه هم نشده است با این اوضاع، ابراهیم مکی با هوشمندی ویژه ای تالیف کتاب را به پایان می رساند و در حقیقت زیرساخت های توسعه تئاتر در کشور را تا حدود زیادی فراهم می کند.
نگارنده این پیش مقاله معتقد است تئاتر ایران مدیون این مرد بزرگ است، مردی که نامش مهجور مانده و تاریخ نمایش ایران با بی انصافی از کنار نام بزرگ او می گذرد.
در پایان تجربه ای شخصی از تدریس تئاتر در میان می گذارم تا در این پایان به آغازی اشاره کرده باشم، چند سال پیش در حالیکه هنوز در حال تحصیل تئاتر در دانشگاه بودم به پیشنهاد انجمن نمایش یکی از شهرسان ها به تدریس مبانی تئاتر در دوره های کوتاه مدت تابستانی پرداختم، تجربه جالبی بود، در آن مدت زمان کوتاه نمی شد آموزش کافی و کاملی ارایه کرد بهترین راه تلاش برای نشان دادن الگوهای لازم و سر نخ های مناسب به هنرجویان بود، در همان گیر و دار و پژوهش در مورد سر نخی برای آغاز به ابراهیم مکی رسیدم و به اهمیت نقش سازنده او بیشتر پی بردم. تعداد زیادی از هنرجویان آن دوره ی کوتاه هنوز با معلم در ارتباطند، بهمین علت تاثیر گامهای نخستین و زحمات ابراهیم مکی در آنها را می بینم.

سوگواره ادبیات دراماتیک

e-p-theatre — Sun, 28 Dec 2008 06:09:18 GMT

هارولد پینتر نمایشنامه‌نویس مطرح بریتانیایی و برنده جایزه نوبل در ادبیات چهارشنبه شب در سن 78 سالگی پس از مبارزه با سرطان درگذشت.

خبر درگذشت این هنرمند انگلیسی موجی از پیامهای تسلیت و ادای احترام را از اقصی نقاط جهان به دنبال داشت. «داریو فو» برنده جایزه نوبل ادبیات در سال 1997 جمعه با ادای احترام به پینتر او را انسانی فوق العاده خواند. رئیس جمهور پیشین جمهوری چک نیز آثار پینتر را الهام بخش خواند.

در «وست اند لندن» نمایشنامه سرزمین هیچکس no man's land اجرایی پر احساس داشت. «مایکل گامبون» و «دیوید برادلی» از بازیگران این نمایش به پینتر ادای احترام کردند. دیوید برادلی در پایان اجرا به تماشاچیان گفت: «ما یکی از شخصیتهای مهم ادبی زمان خود را از دست دادیم و کمبود او بسیار سنگین است و تاثیر او بر تئانر را نمی‌شود حساب کرد». «تا زمانی که ما بازیگر و تئاتر داریم کارهای او برا ی همیشه اجرا خواهد شد».

پینتر در سال 2002 در آخرین بازی خود در نمایش« آخرین نوار کراپ» اثر ساموئل بکت بر روی صحنه رفت. در سال 2003 به دنبال حمله آمریکا به عراق پینتر به یکی از منتقدان سرسخت دولت «تونی بلر» و «جورج بوش» تبدیل شد.

به دلیل گسترش بیماری سرطان پینتر در سال 2005 نوشتن نمایشنامه را کنار گذاشت و به نگارش شعر روی آورد وی در همین سال برنده جایزه نوبل گردید. هارولد پینتر در آخرین مصاحبه خود با روزنامه ایندیپندت گفته بود:«به اندازه کافی زنده ماندم تا خبر خروج نیروهای انگلیسی از عراق را توسط «گوردون براون» بشنوم».

هارولد پینتر 32 نمایشنامه و چندین فیلمنامه و مجموعه شعر از خود برجای گذاشت. از آثار او می‌توان به سکوت‌، خیانت‌، بازگشت به خانه، جشن تولد اشاره کرد

دالي واسرمن فيلمنامه‌نويس و نمايشنامه‌نويس مطرح آمريكايي و خالق آثاري چون نمايشنامه‌ي «پرواز برفراز آشيانه فاخته» در 94 سالگي درگذشت.

«واسرمن» كه به خاطر آثاري چون «مرد منچا» و فيلمنامه «يك قدم با عشق و مرگ» شناخته مي‌شود، به‌علت عارضه قلبي در «آريزونا» با عالم هنر وداع گفته است.

بنا به اعلام هاليوود ريپورتر، واسرمن در طول حيات هنري‌اش موفق به دريافت جوايز زيادي از جمله جايزه‌ي «توني»، انجمن منتقدان و درام‌نويسان نيويورك واز نامزد‌هاي جوايز «امي» بوده است.

«دالي واسرمن» علاوه بر نگارش چندين فيلمنامه، 80 نمايشنامه و بيش از ده فيلمنامه و سريال تلويزيوني نگارش كتاب «موسيقي غيرممكن» را از خود به يادگار گذاشته است.

ازجمله آثار مطرح واسرمن مي‌توان به «بيگانه» (1958)، «قدرت و درخشش»(1961)، «فرشتگان آبي» (1960)، «مدتي پس از تابستان» (1967) و سريال تلويزيوني «مه» (1956) اشاره كرد.

«واسر‌من» در سال 1948 با نگارش فيلمنامه سريال «استوديويك» وارد عالم هنر شد و آخرين كاراو با عنوان (Der mann vonla mancha) درسال 1994 به ثبت رسيده است

دن کیشوتیسم

e-p-theatre — Fri, 18 Jul 2008 20:01:18 GMT

"خداوند انسان را آفرید و انسان توجیه را" اگر فکر می کنید یکی از مشاهیر این جمله رو گفته سخت در اشتباهید!! بنده این جمله رو از پسر عموم شنیدم.

انسانها وقتی خودشون رو از درون مورد توجه قرار میدن یا به عبارتی به این باور می رسن که "من" همونی هستم که فکر می کنم در مقابل این تفکر که می گه: "من" اونی هستم که مردم می بینن

طبق قاعده و بی کمتر استثنایی به خودشون باور پیدا می کنن و معتقد می شن که حقیقت نزد خودشونه. در چنین حالتی که نوعی خود شیفتگی ناشی از خامی و جوانی به آدم دست می ده فرد خودش رو با بزرگان و مشاهیر مقایسه می کنه و گاهی با خوندن نظرات و آراء نخبگان تاریخ به خودش می گه:چه جالب! من هم بدون اینکه این مطالب رو خونده باشم به اونها فکر کردم و همین عقاید رو دارم ...

یا بالاخره اینقدر تو خودش غور می کنه تا یه وجه تشابهی بین خودش و مرحوم آلبرت انیشتاین پیدا کنه، لابد فکر می کنید چه تشابهی؟ حداقل اینکه هردوشون سبیل دارن و خیلی شلخته هستن و به این تشابهات افتخار می کنن.

چند باور عمومی دیگه عبارتند از اینکه " ما آدمهای خاصی هستیم" و از آدمهای معمولی کمی متفاوت تر به دنیا نگاه می کنیم و دیگه اینکه معتقدیم "خیلی جذاب هستیم" و اطرفیانمون دوستمون دارن و ما می تونیم تا صبح براشون حرف بزنیم و اونا گوش بدن. در چنین وضعیتی در ساختار تعارفی جامعه ایرانی معمولاً اطرافیان که خیلی هم دوستمون ندارن با تظاهر به دوست داشتن تحملمون می کنن و به هر علتی کسی تمایل نداره اصطلاحاً تو ذوق طرف مقابل بزنه، در وضعیت پیش اومده شخص خودش رو با هیچکاک، استانیسلاوسکی، گابریل گارسیا مارکز، انیشتاین و فروید و ... هزاران دیگه از مشاهیر مقایسه می کنه و مدام حرفای جذاب می زنه در حالیکه اطرافیان در حال تعجب از وجود تشابهات فراوان فرد با شوالیه معروف "دون کیشوت" هستند این مرض دون کیشوتیسم ممکنه گریبان گیر همه بشه، هنرمند، ورزشکار، کارمند، رئیس، زن و مرد، همه و همه ...

سرتون رو درد نیارم با این سرعت اینترنت امیدوارم تونسته باشم تو این یادداشت کوتاه طرح مسئله کرده باشم و یه دغدغه کوچک رو در میون بگذارم و خودم رو دل خوش کنم به اینکه با وجود سانچوپانزا در کنارم و این الاغ سواری دائم و این نیزه ی بلند، خیلی به پیتر بروک شبیه شدم...

سبز آبی مهر

e-p-theatre — Fri, 20 Jun 2008 19:38:18 GMT

بهار گذشت تا گرمای تابستان از راه برسد،اما گروه هنری سایه درگیر پاییز است.

بله پاییز، دلیل این غیبت یک ماهه، ساخت یک برنامه ترکیبی به نام "سبز آبی مهر" است که در حال حاضر در مرحله مونتاژ به سر می برد، قرار است این برنامه ۱۳ قسمتی از اول مهر هر بعد از ظهر جمعه از تلویزیون پخش شود، شاید در پست بعدی کمی بیشتر درباره این برنامه توضیح دادم البته اگر چیزی نوشتم از عطر و بوی برنامه نخواهم نوشت که مشک باید خود ببوید...